Egzekucja sądowa i egzekucja administracyjna

W polskim systemie prawnym proces dochodzenia należności, zarówno ze strony prywatnych wierzycieli, jak i organów państwowych, opiera się na mechanizmach egzekucyjnych. Kluczowe jest rozróżnienie między dwoma głównymi trybami postępowania egzekucyjnego: egzekucją sądową oraz egzekucją administracyjną. Choć oba mają na celu przymusowe ściągnięcie określonych świadczeń, różnią się one fundamentalnie pod względem podstawy prawnej, organów prowadzących postępowanie, procedur oraz zakresu stosowania. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla każdego, kto styka się z potrzebą dochodzenia swoich praw lub jest zobowiązany do spełnienia określonych świadczeń.

Egzekucja sądowa jest procesem zainicjowanym na podstawie tytułu wykonawczego wydanego przez sąd lub inny organ uprawniony do wydawania takich tytułów, który następnie zostaje opatrzony klauzulą wykonalności. Najczęściej spotykamy ją w przypadku sporów między podmiotami prywatnymi, gdzie jeden podmiot (wierzyciel) dochodzi od drugiego (dłużnika) zapłaty należności, np. z tytułu umowy, faktury czy zasądzonego odszkodowania. Procedura ta jest prowadzona przez komorników sądowych, którzy działają przy sądach rejonowych i są niezależnymi funkcjonariuszami publicznymi. Ich działania są ściśle określone przepisami Kodeksu postępowania cywilnego oraz ustawy o komornikach sądowych.

Z kolei egzekucja administracyjna dotyczy przede wszystkim dochodzenia należności publicznoprawnych, takich jak podatki, opłaty, składki ubezpieczeniowe czy kary pieniężne nakładane przez organy administracji publicznej. Podstawą do wszczęcia tego rodzaju egzekucji jest tytuł wykonawczy wydany przez organ administracji, np. decyzję podatkową, postanowienie o nałożeniu grzywny. Postępowanie to jest regulowane przez ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i prowadzone jest przez organy egzekucyjne, którymi najczęściej są naczelnicy urzędów skarbowych lub inne wyspecjalizowane jednostki administracji. Od niedawna również inne organy administracji publicznej mogą być organami egzekucyjnymi w ramach swoich kompetencji.

Różnica w zakresie podmiotów stosujących prawo jest fundamentalna. W egzekucji sądowej mamy do czynienia z sądem jako organem wydającym tytuł wykonawczy i komornikiem jako organem egzekucyjnym. W egzekucji administracyjnej to organ administracji publicznej wydaje tytuł wykonawczy i jednocześnie jest organem egzekucyjnym. Ta dualność funkcji w administracji publicznej może prowadzić do odmiennych ścieżek proceduralnych i możliwości odwoławczych. Zrozumienie tej podstawowej różnicy jest pierwszym krokiem do prawidłowego zidentyfikowania, z jakim rodzajem egzekucji mamy do czynienia w konkretnej sytuacji.

Kluczowe różnice między egzekucją sądową i administracyjną

Podstawowa różnica pomiędzy egzekucją sądową a administracyjną tkwi w organach, które je prowadzą, oraz w rodzaju należności, których dotyczą. Egzekucja sądowa, inicjowana na podstawie tytułu wykonawczego opatrzonego klauzulą wykonalności, jest domeną komorników sądowych. Działań komorniczych możemy spodziewać się w sytuacjach, gdy wierzyciel cywilny, np. osoba fizyczna, firma czy bank, dochodzi swoich roszczeń od dłużnika. Mogą to być długi wynikające z umów, zasądzonych wyroków sądowych, nakazów zapłaty, a także odszkodowań czy alimentów. Procedury egzekucji sądowej są szczegółowo opisane w Kodeksie postępowania cywilnego, co zapewnia pewien standard i przewidywalność postępowania.

Egzekucja administracyjna natomiast koncentruje się na ściąganiu należności o charakterze publicznoprawnym. Obejmuje ona przede wszystkim wszelkiego rodzaju zobowiązania wobec państwa lub samorządów, takie jak podatki (VAT, PIT, CIT), składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, opłaty sądowe, kary pieniężne nałożone przez organy administracyjne, a także inne daniny publiczne. W tym trybie postępowania tytuł wykonawczy wydawany jest przez odpowiedni organ administracji publicznej, który następnie sam prowadzi postępowanie egzekucyjne lub zleca je swoim pracownikom. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi podstawę prawną dla tych działań, określając ich zakres i metody.

Innym istotnym aspektem, który odróżnia oba rodzaje egzekucji, jest zakres stosowanych środków. Chociaż zarówno komornicy sądowi, jak i organy egzekucyjne w administracji dysponują szerokim wachlarzem narzędzi do przymusowego ściągnięcia należności, istnieją pewne subtelności. Komornik sądowy może zastosować szereg środków, takich jak zajęcie rachunku bankowego, wynagrodzenia za pracę, emerytury, renty, ruchomości, nieruchomości, a nawet praw majątkowych. Organy egzekucyjne w administracji również mają podobne możliwości, ale ich działania mogą być czasami bardziej ukierunkowane na specyficzne rodzaje należności, na przykład poprzez możliwość natychmiastowego poboru środków z tytułu niezapłaconych podatków czy składek.

Co więcej, różnice pojawiają się również w procedurach związanych z wnoszeniem sprzeciwów lub zażaleń. W przypadku egzekucji sądowej, jeśli dłużnik kwestionuje zasadność egzekucji lub sposób jej prowadzenia, może złożyć skargę na czynności komornika do sądu rejonowego. W egzekucji administracyjnej, w zależności od rodzaju tytułu wykonawczego i organu egzekucyjnego, dłużnik może skorzystać z zarzutów egzekucyjnych lub innych środków prawnych przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, często kierowanych do tego samego organu, który wydał tytuł wykonawczy, lub do instancji odwoławczej.

Istotną kwestią, o której warto wspomnieć w kontekście porównania tych dwóch trybów, jest dostępność informacji o prowadzonych postępowaniach. W egzekucji sądowej informacje o zajęciach są często jawne i dostępne publicznie (np. poprzez ogłoszenia o licytacjach), co ma na celu ochronę interesów osób trzecich oraz zwiększenie efektywności egzekucji. W egzekucji administracyjnej dostęp do informacji może być bardziej ograniczony, ze względu na ochronę danych osobowych i charakter należności, choć oczywiście istnieją mechanizmy informowania dłużnika o podejmowanych krokach.

Podstawy prawne egzekucji sądowej i administracyjnej w systemie

Podstawy prawne egzekucji sądowej i administracyjnej stanowią fundamenty, na których opierają się te procedury przymusowego ściągania należności. W przypadku egzekucji sądowej, kluczowym aktem prawnym jest Kodeks postępowania cywilnego (k.p.c.). Ten obszerny zbiór przepisów reguluje cały proces cywilny, w tym również te jego etapy, które dotyczą wykonania orzeczeń sądowych i innych tytułów wykonawczych. Tytułem wykonawczym w postępowaniu egzekucyjnym jest orzeczenie sądu lub innej instytucji, które uzyskało klauzulę wykonalności.

Klauzula wykonalności jest swoistym „zielonym światłem” dla komornika sądowego, który jest organem egzekucyjnym w tym trybie. Komornik, działając na wniosek wierzyciela, wszczyna postępowanie egzekucyjne w celu zaspokojenia jego roszczenia. Kodeks postępowania cywilnego szczegółowo określa, jakie środki egzekucyjne komornik może zastosować, jak należy przeprowadzić zajęcie poszczególnych składników majątku dłużnika, jakie są prawa i obowiązki stron postępowania, a także jakie są procedury związane z ewentualnymi sprzeciwami czy skargami. Zastosowanie przepisów k.p.c. gwarantuje pewien poziom formalizmu i ochrony praw dłużnika.

Z drugiej strony, podstawą prawną dla egzekucji administracyjnej jest przede wszystkim ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ten akt prawny jest kluczowy dla zrozumienia mechanizmów ściągania należności publicznoprawnych. Ustawa ta określa, jakie tytuły wykonawcze mogą być podstawą do wszczęcia egzekucji administracyjnej (np. decyzje podatkowe, postanowienia o nałożeniu grzywny), kto jest organem egzekucyjnym (najczęściej naczelnik urzędu skarbowego, ale także inne organy administracji), jakie środki egzekucyjne mogą być zastosowane, oraz jakie są zasady i tryb postępowania. Regulacje te są dostosowane do specyfiki dochodzenia należności o charakterze publicznym.

Warto zauważyć, że poza tymi głównymi aktami prawnymi, w obu trybach egzekucyjnych stosuje się również przepisy innych ustaw, które regulują konkretne aspekty. Na przykład, w przypadku egzekucji sądowej dotyczącej wierzytelności z tytułu alimentów, stosuje się przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. W egzekucji administracyjnej, przepisy dotyczące konkretnych należności (np. ustawy podatkowe, ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych) mogą zawierać odrębne regulacje dotyczące tytułów wykonawczych i specyficznych środków egzekucyjnych. Ponadto, przepisy dotyczące ochrony danych osobowych czy tajemnicy zawodowej również mają wpływ na przebieg postępowań egzekucyjnych, zwłaszcza w kontekście wymiany informacji między organami.

Istotnym elementem prawnym, który łączy oba systemy, jest konieczność posiadania odpowiedniego tytułu wykonawczego. Bez niego żadne postępowanie egzekucyjne nie może zostać wszczęte. Tytuł wykonawczy stanowi formalne potwierdzenie istnienia i wymagalności długu, który ma zostać zaspokojony w drodze przymusu państwowego. Różnice w sposobie uzyskiwania i kształcie tych tytułów są kolejnym dowodem na odmienne charaktery egzekucji sądowej i administracyjnej.

Zakresy stosowania egzekucji sądowej i administracyjnej

Zakres stosowania egzekucji sądowej i administracyjnej determinuje przede wszystkim rodzaj dochodzonej należności oraz podmioty, między którymi toczy się postępowanie. Egzekucja sądowa jest podstawowym narzędziem, które pozwala na przymusowe wykonanie orzeczeń sądowych oraz innych tytułów wykonawczych, których podstawą są stosunki cywilnoprawne. Dotyczy to przede wszystkim długów pieniężnych wynikających z umów, takich jak umowy pożyczki, kredytu, sprzedaży, najmu, czy też z tytułu zasądzonych odszkodowań, rent, alimentów, czy kar umownych. Wierzycielami w postępowaniu egzekucyjnym sądowym mogą być osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, a także same organy państwowe lub samorządowe, gdy dochodzą roszczeń o charakterze cywilnoprawnym.

Komornik sądowy, działając na podstawie tytułu wykonawczego z klauzulą wykonalności, może wszcząć egzekucję z różnych składników majątku dłużnika. Obejmuje to m.in. zajęcie rachunków bankowych, wynagrodzenia za pracę, emerytury, renty, świadczeń z ubezpieczenia społecznego, ale także nieruchomości, ruchomości, wierzytelności, praw majątkowych. Celem jest zaspokojenie wierzyciela poprzez sprzedaż zajętego majątku lub przejęcie wierzytelności. Procedury te są uregulowane w Kodeksie postępowania cywilnego, który zapewnia szereg gwarancji dla obu stron postępowania, w tym możliwość składania środków odwoławczych.

Egzekucja administracyjna natomiast jest przeznaczona do ściągania przede wszystkim należności o charakterze publicznoprawnym. Oznacza to wszelkiego rodzaju zobowiązania wobec państwa, samorządów i innych instytucji publicznych. Najczęściej dotyczy to podatków (np. VAT, PIT, CIT), opłat skarbowych, ceł, mandatów karnych, grzywien nałożonych przez organy administracyjne, a także składek na ubezpieczenia społeczne (ZUS) i zdrowotne (NFZ). Wierzycielami w tym przypadku są zazwyczaj organy administracji publicznej, takie jak urzędy skarbowe, urzędy celne, gminy, powiaty, czy też Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Podstawą do wszczęcia egzekucji jest tytuł wykonawczy wydany przez właściwy organ administracyjny.

Organ egzekucyjny w administracji, najczęściej naczelnik urzędu skarbowego, dysponuje podobnymi narzędziami do komornika sądowego, takimi jak zajęcie rachunku bankowego, wynagrodzenia, świadczeń, nieruchomości czy ruchomości. Jednakże, ze względu na specyfikę należności publicznoprawnych, istnieją pewne różnice w procedurach i możliwościach działania. Na przykład, przepisy dotyczące egzekucji administracyjnej mogą przewidywać możliwość zastosowania środków zapobiegawczych, takich jak blokada środków na rachunku bankowym, w celu zabezpieczenia przyszłej egzekucji. Istotne jest również to, że w przypadku niektórych należności publicznoprawnych, np. podatków, termin przedawnienia może być inny niż w przypadku długów cywilnych.

Co więcej, warto podkreślić, że obie procedury egzekucyjne mogą współistnieć i wzajemnie się uzupełniać. Na przykład, jeśli wierzyciel cywilny uzyska prawomocny wyrok sądu zasądzający od dłużnika określoną kwotę, a następnie komornik sądowy nie będzie w stanie zaspokoić jego roszczenia z uwagi na brak majątku dłużnika, może on nadal posiadać zobowiązania wobec organów publicznych, które będą dochodzone w trybie egzekucji administracyjnej. Ta synergia ma na celu zapewnienie jak najpełniejszego zaspokojenia wierzycieli, zarówno prywatnych, jak i publicznych.

Procedury i środki stosowane w egzekucji sądowej

Procedury i środki stosowane w egzekucji sądowej są ściśle określone przez Kodeks postępowania cywilnego i mają na celu skuteczne zaspokojenie roszczeń wierzyciela na drodze przymusu państwowego. Kluczowym elementem inicjującym postępowanie egzekucyjne jest złożenie przez wierzyciela wniosku o wszczęcie egzekucji do właściwego komornika sądowego, wraz z tytułem wykonawczym opatrzonym klauzulą wykonalności. Komornik, po sprawdzeniu formalnych wymogów, wszczyna egzekucję i dokonuje pierwszych czynności, które mają na celu ustalenie sytuacji majątkowej dłużnika.

Najczęściej pierwszym krokiem jest zajęcie rachunku bankowego dłużnika. Komornik wysyła zapytanie do wszystkich banków działających na terenie Polski o posiadane rachunki dłużnika i w przypadku ich stwierdzenia, dokonuje zajęcia środków pieniężnych znajdujących się na tych rachunkach. Należy jednak pamiętać, że istnieje pewna kwota wolna od zajęcia na rachunku bankowym, która ma na celu zapewnienie dłużnikowi środków na bieżące potrzeby. Kolejnym powszechnym środkiem jest zajęcie wynagrodzenia za pracę, emerytury lub renty. Tutaj również obowiązują określone progi potrąceń, które mają chronić podstawowe potrzeby dłużnika i jego rodziny.

Jeśli powyższe środki okażą się niewystarczające do zaspokojenia wierzyciela, komornik może przystąpić do zajęcia innych składników majątku dłużnika. Może to być zajęcie ruchomości, takich jak samochody, meble, sprzęt elektroniczny, które następnie mogą zostać sprzedane na licytacji komorniczej. W przypadku bardziej wartościowego majątku, komornik może zająć nieruchomości, co również prowadzi do ich sprzedaży w drodze licytacji. Procedura zajęcia nieruchomości jest bardziej złożona i wymaga wpisu do księgi wieczystej.

Warto również wspomnieć o możliwości zajęcia innych praw majątkowych, takich jak udziały w spółkach, papiery wartościowe, czy wierzytelności przysługujące dłużnikowi od osób trzecich. W takich przypadkach komornik może dokonać zajęcia poprzez stosowne zawiadomienia do odpowiednich podmiotów lub poprzez inne środki przewidziane prawem. Procedury te są skomplikowane i wymagają od komornika specjalistycznej wiedzy.

Ważnym aspektem postępowania egzekucyjnego sądowego jest również możliwość zastosowania tzw. egzekucji świadczeń niepieniężnych. Dotyczy to sytuacji, gdy dłużnik jest zobowiązany do wykonania określonego świadczenia, które nie jest płatnością pieniężną. Przykładem może być obowiązek wydania nieruchomości, opróżnienia lokalu, czy wykonania określonej pracy. W takich przypadkach komornik może stosować środki przymusu, takie jak usunięcie dłużnika z nieruchomości, czy też nakazanie wykonania pracy przez inne osoby na koszt dłużnika.

Dłużnik w postępowaniu egzekucyjnym ma prawo do złożenia tzw. skargi na czynności komornika, jeśli uważa, że naruszają one jego prawa lub są niezgodne z prawem. Skarga taka jest rozpatrywana przez sąd rejonowy, który może uchylić zaskarżoną czynność lub nakazać jej wykonanie w określony sposób. Jest to ważny mechanizm kontroli działań komornika i ochrony praw dłużnika w procesie egzekucyjnym.

Procedury i środki stosowane w egzekucji administracyjnej

Procedury i środki stosowane w egzekucji administracyjnej są regulowane głównie przez ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i mają na celu skuteczne dochodzenie należności o charakterze publicznoprawnym. Podstawą do wszczęcia egzekucji jest tytuł wykonawczy wydany przez właściwy organ administracyjny, np. decyzja podatkowa, postanowienie o nałożeniu grzywny, czy wezwanie do zapłaty. Organ egzekucyjny, którym najczęściej jest naczelnik urzędu skarbowego, na wniosek wierzyciela (np. fiskusa) wszczyna postępowanie egzekucyjne.

Podobnie jak w egzekucji sądowej, jednym z pierwszych i najczęściej stosowanych środków egzekucyjnych jest zajęcie rachunku bankowego dłużnika. Organ egzekucyjny wysyła zawiadomienie do banku o zajęciu środków, które następnie nie mogą być wypłacone dłużnikowi bez zgody organu egzekucyjnego. Istnieją również przepisy dotyczące kwoty wolnej od zajęcia na rachunku bankowym, choć mogą one różnić się od tych stosowanych w egzekucji sądowej. Kolejnym środkiem jest zajęcie wynagrodzenia za pracę, emerytury lub renty. Tutaj również obowiązują określone limity potrąceń, które mają na celu zapewnienie dłużnikowi środków na podstawowe potrzeby.

W przypadku, gdy powyższe środki nie są wystarczające, organ egzekucyjny może przystąpić do zajęcia innych składników majątku dłużnika. Może to obejmować zajęcie ruchomości, takich jak pojazdy mechaniczne, meble, sprzęt AGD, które następnie mogą zostać sprzedane w drodze licytacji publicznej. W przypadku bardziej wartościowych aktywów, organ egzekucyjny może zająć nieruchomości, co również prowadzi do ich sprzedaży na licytacji. Procedura zajęcia nieruchomości jest bardziej skomplikowana i wymaga spełnienia szeregu formalności, w tym wpisu do księgi wieczystej.

Co ciekawe, egzekucja administracyjna oferuje również specyficzne środki, które nie są tak powszechne w egzekucji sądowej. Należą do nich na przykład: wykonanie zastępcze, które polega na tym, że organ egzekucyjny sam wykonuje obowiązek, za który następnie obciąża dłużnika, lub doprowadzenie do wykonania przez inne podmioty na koszt dłużnika; pobranie należności przez inkaso, czyli poprzez bezpośrednie pobranie przez pracownika organu egzekucyjnego; czy też wyjawienie majątku, które jest procedurą mającą na celu ustalenie przez dłużnika wszystkich posiadanych przez siebie składników majątkowych, które mogą być przedmiotem egzekucji.

Dłużnik w postępowaniu egzekucyjnym administracyjnym ma prawo do wniesienia zarzutów egzekucyjnych, jeśli uważa, że postępowanie jest wadliwe lub jego zobowiązanie nie istnieje. Zarzuty te są rozpatrywane przez organ egzekucyjny, a następnie, w przypadku negatywnego rozstrzygnięcia, możliwe jest złożenie zażalenia do instancji odwoławczej lub nawet skargi do sądu administracyjnego. Te mechanizmy mają na celu zapewnienie dłużnikowi możliwości obrony jego praw w postępowaniu egzekucyjnym.

Istotnym aspektem egzekucji administracyjnej jest również możliwość stosowania tzw. zabezpieczenia wykonania obowiązku. Organ egzekucyjny może podjąć działania zapobiegawcze, takie jak tymczasowe zajęcie majątku, jeszcze przed wszczęciem pełnego postępowania egzekucyjnego, aby upewnić się, że należność będzie można ściągnąć w przyszłości. Jest to szczególnie ważne w przypadku należności publicznoprawnych, gdzie interes publiczny wymaga szybkiego i skutecznego działania.

Porównanie skuteczności i efektywności obu rodzajów egzekucji

Porównanie skuteczności i efektywności egzekucji sądowej i administracyjnej jest złożonym zagadnieniem, na które wpływa wiele czynników, w tym specyfika dochodzonej należności, sytuacja majątkowa dłużnika, a także sprawność działania poszczególnych organów egzekucyjnych. Ogólnie rzecz biorąc, oba systemy mają swoje mocne i słabe strony, a ich efektywność często zależy od kontekstu, w jakim są stosowane. Egzekucja sądowa, prowadzona przez komorników sądowych, jest często postrzegana jako bardziej tradycyjny i uniwersalny mechanizm dochodzenia długów w obrocie prywatnym. Jej siłą jest szerokie zastosowanie do różnorodnych roszczeń cywilnoprawnych i możliwość prowadzenia egzekucji z praktycznie każdego składnika majątku dłużnika.

Skuteczność egzekucji sądowej jest w dużej mierze zależna od możliwości zlokalizowania majątku dłużnika. Im więcej dłużnik posiada składników majątkowych, tym większa szansa na zaspokojenie wierzyciela. Komornicy sądowi dysponują narzędziami pozwalającymi na przeszukiwanie baz danych, uzyskiwanie informacji od innych instytucji, co zwiększa ich efektywność w odnajdywaniu aktywów. Jednakże, w przypadku dłużników, którzy celowo ukrywają swój majątek lub nie posiadają go wcale, skuteczność egzekucji sądowej może być ograniczona. Dodatkowo, procedury sądowe mogą być czasochłonne, co może prowadzić do frustracji wierzycieli.

Egzekucja administracyjna, ukierunkowana na dochodzenie należności publicznoprawnych, często charakteryzuje się większą szybkością działania i potencjalnie większą efektywnością w niektórych obszarach. Organy egzekucyjne w administracji, będące często częścią większych struktur państwowych lub samorządowych, mogą mieć lepszy dostęp do informacji o zobowiązaniach podatkowych czy składkowych dłużników. Mogą również dysponować bardziej wyspecjalizowanymi narzędziami do monitorowania przepływów finansowych i aktywów, co ułatwia szybkie zajęcie środków.

Jednakże, egzekucja administracyjna również napotyka na swoje ograniczenia. W przypadku należności o niewielkiej wartości, koszty postępowania egzekucyjnego mogą przewyższać potencjalne zyski, co czyni je mniej efektywnymi. Ponadto, dłużnicy w postępowaniu administracyjnym również mogą próbować uniknąć egzekucji poprzez ukrywanie majątku lub wykorzystywanie luk prawnych. Chociaż procedury administracyjne mogą być szybsze, to również mogą być bardziej restrykcyjne dla dłużnika, co może prowadzić do większej liczby sporów i odwołań.

Warto również wspomnieć o roli OCP przewoźnika w kontekście egzekucji. Ubezpieczenie OC przewoźnika może stanowić zabezpieczenie dla poszkodowanych w transporcie. W przypadku, gdy przewoźnik ma nieuregulowane zobowiązania, a jego majątek jest niewystarczający do pokrycia szkód, ubezpieczenie OC może być kluczowym źródłem zaspokojenia roszczeń. Zarówno egzekucja sądowa, jak i administracyjna, mogą w pewnych sytuacjach dotyczyć należności związanych z transportem, a dostęp do środków z OCP przewoźnika może znacząco wpłynąć na skuteczność postępowania.

Podsumowując, oba rodzaje egzekucji są niezbędnymi elementami systemu prawnego, a ich skuteczność jest dynamiczna i zależna od wielu czynników. Ważne jest, aby zarówno wierzyciele, jak i dłużnicy rozumieli różnice między nimi, aby mogli świadomie korzystać ze swoich praw i wypełniać obowiązki.